Czasami mamy marzenia które spełnią się dosyć szybko. Czasami jednak jest tak że musimy długo czekać na ich realizację. Bieg Rzeźnika był moim marzeniem od zawsze. Kiedyś w telewizji obejrzałem film o tym właśnie biegu. Start o 3 nad ranem, wschód słońca w górach , śniadanie gdzieś na przepaku i po 11 -12 godzinach biegu upragniona meta. Czekałem cierpliwie wiedząc że póki co nie jestem gotów na dystans 80 kilometrów. Barierą było też znalezienie partnera bo akurat pokonanie trasy w dwuosobowej drużynie jest też wymogiem ukończenia tego biegu. Gdzieś w połowie września zapytałem kolegę Krzyśka czy chciałby pobiec ze mną w przyszłorocznej edycji Biegu Rzeźnika. Nie dał się długo prosić . Za kilka dni wypełniliśmy zgłoszenie i czekaliśmy na losowanie które jest nieodzownym elementem tego biegu ze względu na ilość chętnych i ograniczenia związane z limitem startujących osób. 15 października zostaliśmy wylosowani jako jedna z 650 drużyn mających możliwość startu w XV Biegu Rzeźnika. Nie pozostało nic innego jak wpłacić wpisowe i trenować. Przygotowania szły spokojnie i bez przeszkód. W między czasie udało się zrobić fajne życiówki na dystansie 10 km i półmaratonu. Krzysiek postanowił w ramach przygotowań pobiec maraton w Rzymie. Kilkanaście razy zgraliśmy treningi i pobiegliśmy razem. Nie było nic nadzwyczajnego w tym że biegamy o 4 rano. Trzeba było i tyle. Razem z nami na mniejszy bieg Rzeźniczka zapisali się nasi biegowi koledzy ze Skórzec biega Edyta i Paweł oraz kilka znajomych z Yulo Run Team. Do Cisnej udaliśmy się w środę . 8 godzin jazdy samochodem, zakwaterowanie i odbiór pakietów. Przy okazji odbioru numerów zauważyłem że można jeszcze było zapisać się na najkrótszy bieg festiwalu, ,,Dycha na Jeleni skok '' ,a jako że wpisowe nie było zbyt wygórowane postanowiłem że zrobię sobie rozbieganie po Rzeźniku.
Wyjazd autobusów z Cisnej ustalono na 1:45 tak że o spaniu tego dnia nie było mowy. Jakaś tam drzemka i pyszne spaghetti na kolację. W autobusie jeszcze próba zmrużenia oka. O 2:45 byliśmy na starcie w Komańczy. Szybkie siku i parę fotek ze znajomymi z Mińska.
Punkt trzecia strzał z dubeltówki i start. Pierwsze kilometrzy dosyc tłoczne . Czołówki dawały sporo światła tak że biegło się naprawdę dobrze. O wschodzie słońca byliśmy już gdzieś na 15 kilometrze .Pierwszy mocniejszy podbieg i zbieg .Punkt kontrolny na 17 kilometrze i dalej w górę do 25 kilometra . NA 32 kilometrze,w Cisnej , usytuowany był pierwszy przepak. Zmieniliśmy buty na trailowe .Miska ryżu z jabłkami i dalej w trasę. Edyta z Pawłem powiedzieli ze jesteśmy w okolicach pierwszej dwudziestki. To było dziwne bo naprawdę nie spieszylismy się a podstawowym nr 1 był spokojny początek. Zaraz po minięciu pierwszego przepaku Krzysiek zaczął narzekać na jakiś dziwny ból w nodze. Jednak biegł i nie dawał po sobie poznać że coś jest nie tak. Punkt żywieniowy na 49 kilometrze . Pomarańcze , rodzynki i jeszcze raz pomarańcze. Uzupełniliśmy wodę i cole. Obsługa powiadomiła nas ze kolejny punk za 18 kilometrów czyli w okolicach 67 kilometra. Ruszyliśmy dalej 300 metrów drogą i kolejne podejście. Krzysiek krzyknął z bólu. Widać że to nie były już żarty. Spróbowałem rozmasować mięsni .Dwa znalezione patyki pomogły przy wejściu bo nie było mowy o bieganiu.
Krzysiek coraz bardziej odczuwał ból. Widziałem jak cierpi , mimo to walczył Gdzieś na 3 km przed kolejnym punktem skończyła mu się woda w buklaku. Miałem w plecaku jeszcze mały zapas , wiec mu oddałem bo mi wystrczala cola. Było bardzo gorąco dochodziło południe. Szedłem z nim cierpliwie , od czasu do czasu pytając jak się czuje. Nie liczne pary nas mijały .Widać było że nie tylko nam jest ciężko. 68 kilometr Krzysiek powiedział że to koniec. Wspierany przez kibiców mimo wszystko wyruszył po uzupełnieniu płynów i chwili odpoczynku. Doszliśmy do strumienia. Nie dam rady powiedział. Zapytałem czy będzie miał coś przeciwko jeżeli ja pobiegnę dalej. Powiedział ze nie. Poprosiłem sanitariuszy aby zaopiekowali się kolegą. Czułem się naprawdę dobrze. Jednak to co czekało mnie na ostatnich 12 kilometrach przekroczyło wszelkie moje wyobrażenia . Zegarek który już na 50 kilometrze wysiadł udało się troszkę podladowac. Miałem chociaż pogląd na dystans który ubywał bardzo wono. Do tego te wyrzuty sumienia i ten głos który mówił ,,Dlaczego go zostawileś '' . Zadzwoniłem do kolegi Tomka który czekał na nas na mecie. Co ja mam robić ? -zapytałem. Biegnij , odparł, czekamy na Ciebie. Chwila przerwy i głos powrócił. Telefon do żony Krzyśka. Dorotka, ja Cię bardzo przepraszam ale musiałem. Tomku nic się nie stało, biegnij. Lazłem pod ostatnią górę, 17 minut kilometr. Bez motywacji bez wiary w siebie, klnąc wszystko do okoła i modląc się o metę. Coraz więcej kibiców na trasie wspierało słowami, jeszcze kawałek jeszcze chwileczkę.
Na metę wbiegałem ze spuszczoną głową. Bez radości , bez uśmiechu. Za chwilę na mecie pojawił się również mój partner którego przywiozła z ostatniego punktu kontrolnego pani fotograf.
Po biegu obiecałem że na Rzeźnika wrócę tylko pod jednym warunkiem, jeżeli Krzysiek zechce rozprawić się z tym dystansem
