Wrzesień 2026

 Wrzesień rozpoczęłem nie od pisania podsumowania sierpnia, ale od napisania dwóch ciekawych opowiadań o tym jak rozpoczęła się moja historia z bieganiem. Dwie częsci opowiadania czytały wam się tak dobrze, że zmobilizowałem się do trzeciej, która powstała zaraz po ogarnieciu podsumowaniasierpnia. Nie będę podsyłał linków, bo bez problemu znajdziecie je ciut niżej pod podsumowaniem. Czy powstanie czwarta część? Nie wiem. Jak to mawia klasyk: zobaczymy, zobaczymy, czas pokaże 😉

Tymczasem zajęłem się fajnym wywiadem z bardzo ciekawą osobą i on być może już w przyszłym tygodniu wleci na bloga 😉

 Wrzesień to tradycyjne imprezy biegowe.

W niedzlę 6 września wspólnie z Klubem Współczesnych Kobiet i Fundacją LeNatiga przygotowaliśmy po raz 3 bieg dla Natalki. Bieg był częscią pikniku pod nazwą Sportowa - Charytatywna niedziela w Kołodziążu. Zebrane środki trafiły na zakup komunikatora dla Natalki, która zmaga się z chorobą - Zespół Retta.

10 września wspólnie z Kasią, Żenią, Grześkiem, Karolem i Pawłem wyruszyliśmy w najdłuższą w tym roku rowerową trasę do Wilna. Tegoroczny wyjazd postanowiliśmy dedykować Szymkowi Kowalczykowi z Kotunia, dla którego zbierane są pieniążki na terapię genową. Nad naszym bezpieczeństwem czuwał Grzesio Kiełczykowski, któremu wszyscy jesteśmy bardzo wdzięczni za poświęcenie i zaangażowanie w nasz suporrt. Trasę w tym roku Grześ Góral zaplanował w dwóch etapach: 300 km, nocleg w Ogrodnikach i 170 km od granicy do Wilna.

 Może brzydko to napiszę, ale dupa goiła się prawie dwa tygodnie 😉 a ahillesy wymagały grubego tejpowania, abym 21 września  mógł stanąć na starcie szóstej edycji półmaratonu w Platerowie. 

Może przygotowania do tego biegu nie były idealne, ale udało się go przebiec w 1.23.50 ze średnią 3.58 i jest to  mój najlepszy wynik półmaratoński tego roku. Szkoda tylko, że zabrakło sił na ściganie na ostatnim kilometrze, bo to właśnie na nim przegrałem trzecie miejsce open i wylądowałem na piatym. 

27 września wspólnie z Grupą Biegaczy Skórzec Biega przygotowaliśmy po raz 3 na zaproszenie KGW Nowaki i OSP Nowaki, biegi dla dzieci podczas pikniku BIEGAJ I ĆWICZ W NOWAKACH

Jak to z tym biegiem było III

 

Wymyśliłem sobie, że będę wybierał sobie jakieś charakterystyczne miejsca i będę do nich biegał, jak najszybciej potrafię. Tablica Boroszków, uschnięta osika w przydrożnym rowie i kapliczka przy skręcie na  Niwkę. Ta ostatnia wyjątkowo zapadła mi w pamięć.  Kiedyś postanowiłem do niej dobiec w 7 minut (1.5 km) . Wyszedłem z domu, włączyłem stoper ( bo aplikacji i zegarka jeszcze wtedy nie miałem)  i ruszyłem ile przysłowiowa fabryka dała. A wtedy dawała już sporo 😉 . Założony plan wykonałem jednak tak mnie zatkało, że do domu nie dałem rady wrócić.  Dobrze że miałem telefon.  Zadzwoniłem po żonę, aby po mnie przyjechała. Tak wyglądały moje pierwsze treningi. 

Na jednej z edycji zimowych Biegów Górskich Bogdana Bali poznałem Pana Bogdana. Był początek roku 2015. To on powiedział, że moge biegać jeszcze szybciej i że może mi w tym pomóc. Był bardzo wyrozumiały do moich biegowych pomysłów, ale i bardzo wymagający co do treningów.  To on wprowadził mnie na wysokie obroty. Biegałem bardzo dużo i coraz szybciej.  Po roku systematycznych treningów na Orlen Maratonie w 2017 roku udało się po raz pierwszy złamać magiczną granicę 3 godzin. 2.57.56  było nie tylko spełnieniem marzeń, ale i zaostrzenia apetytu po wiecej. 2018 rok przyniósł życiówkę na 10 km - 35.41 i dwie w przeciągu dwóch miesięcy życiówki w półmaratonie: 1.18.47 w Warszawie i 1.18.42 w Hajnówce, gdzie zajęłem 3 miejsce open.

Po drodze były 3 Rzeźniki, 2  Jesienne Ultramoratony Bieszczadzie, Nocny i dzienny  Rzeźniczek, Maraton w Atenach, Ultramaraton i półmaraton Karkonoski i inne ciekawe poniewierki na krótszych i dłuższych dystansach 😉

W czasie treningów z panem Bogdanem nie zabrakło też mocnych lekcji pokory. 3.00.36 i 3.00.27  pokazały mi, że wystarczy tylko sekunda straty na kilometrze i marzenia o złamaniu magicznej granicy 3 godzin mogą legnąć w gruzach.

Podczas okresu trenowania z panem Bogdanem biegałem naprawdę dużo. 300 km miesięcznie nie robiło na mnie wrażenia a miałem miesiące kiedy licznik wskazywał nawet 400. Na długich niedzielnych wybieganiach czesto towarzyszyła mi żona na rowerze. 

- Kijem pani go pogoni trochę, bo za wolno biegnie 😆 Bardzo często słyszeliśmy żarty na wsiach, gdzie biegnący człowiek był czymś niespotykanym. Często też zdarzało się że obcy ludzie zatrzymywali się i pytali czy trzeba mnie podwieźć 😆

W lipcu 2020 pobiegłem  2.58.37 w Crosowym maratonie w Końskich. Wypadek któremu uległem 20 lipca 2020 roku na ponad rok wyeliminował mnie z szybkiego biegania.
Na maratoński szlak wróciłem w 2021 roku w Łukowie. Tak po prostu na luzie pobiegłem 3.09 na maratonie upamiętniajacym pamięć biegowego kumpla Adama Burdacha i ten bieg pokazał mi, że istnieje cos takiego jak pamięć mięśniowa. W 2022 roku  postanowiłem spróbować mojego pierwszego ( tak tego o którym opowiadałem wam w częsci drugiej ze strony biegowej  dla kobiet 😉)  planu treningowego, tak zupełnie na luzie i bez większych zobowiązań a celem był maraton Łódź. 2.57.36 może nie było szczytem moich marzeń, ale było i jest do tej pory moim najszybszym i najlepszym bieganiem na dystansie maratonu.

Jak wiecie w tym roku przy okazji 50 urodzin, świętowałem również swój 50 półmaraton.  Chociaż chwilami myślę o tym, aby wrócić na maratońską trasę, to wspomnienia ile każdy z nich mnie kosztował wracają i jakoś mi się odechciewa 😉

Lubię biegać półmaratony. 21 km to dystans gdzie można pobiegać i długo i szybko 😉. Od jakiegoś czasu mimo upływu lat systematycznie biegam półmaratony w okolicach - 1.24 - 1.26 . To jest bieganie po 4 minuty kazdy kilometr. Lubię takie tempo i póki co świetnie sie z nim czuję. 

Sierpień 2026

 Jakiś czas temu wymyśliłem sobie, że swój oficjalny 50 półmaraton uczczę razem 50 urodzinami. I tak jak zaplanowałem tak się udało. 50 półmaraton Tomka Skóry odbył sie 14 sierpnia w Skórcu. Był to pierwszy półmaraton, który udało sie zorganizować w Skórcu I jestem z tego bardzo dumny. To był cudowny dzień. Na imprezie pojawiło się  mnóstwo osób, które tego dnia chciały ze  mną świętować 50 urodziny. Z tego miejsca chciałbym jeszcze raz podziękować  wszystkim za obecność, dobre słowo, wspaniałe prezenty i mnóstwo pozytywnych emocji.

Dopełnieniem świętowania była Biegowa Pielgrzymka do Budzieszyna, bo odbyła sie dokładnie w dzień moich urodzin a kazanie, które powiedział ks. Marcin, na długo bedzie w mojej głowie.

Sierpień to także Twarda Skóra i Bieg Jacka. Obie te imprezy odbyły sie w ostatni weekend sierpnia. 

Twarda Skóra po raz piąty i z wielkim przytupem, bo honorowym patronem imprezy został sam Czesław Lang a Start I Meta wyścigu była umiejscowiona tuż przy pałacu W Korczewie. 

Bieg Jacka po raz 17 i mimo iż nie planowałem większych sukcesów, bo tym razem na prośbę Sylwii zdecydowałem sie poprowadzić zawodników jako pacemaker na czas 1.30, tak wyszło, że i tak stanąłem na 3 stopniu podium w Kategorii wiekowej m50.

Nie zabrakło też wakacyjnego Nocnego wyjścia rodziców z dziećmi do lasu, czyli wydarzenia Wakacyjne Nocne Sowy, ktore po raz kolejny przyciągnęło Mnóstwo rodziców z dziećmi. 

Jak to z tym bieganiem było II

 Jak to z tym bieganiem było Część II

I Bieg Siedleckiego Jacka odbył się 4.06.2010  roku i był moim pierwszym biegiem ulicznym. Tak jak wspomniałem w części pierwszej, podczas odbierania numerów startowych poznałem Irka Szachnowskiego, który to w 2013 roku namówił mnie na pierwszy start w półmaratonie, ale o tym za chwilę, bo jeszcze mała wspominka o biegu Jacka. Do dziś pamiętam jak wykosiło mnie na 400 metrów przed metą. Mimo iż głowa mówiła - Biegnij Tomek, ludzie patrzą, to nogi nie w ząb nie chciały współpracować. Szedłem i patrzyłem z niedowierzaniem na mijających mnie biegaczy, myśląc o tym co trzeba zrobić, aby tak biegać.

Kolejne dwa lata jeździłem tylko na okoliczne dyszki. Grzmią pod Soczkiem Armaty i Bieg wokół Miedzyrzeckich jeziorek, Adamowska Dziesiątka i Bieg Avon w Garwolinie to jedne z pierwszych jakie przebiegłem i to właśnie tam poznałem pierwszych biegowych znajomych. W Garwolinie po raz pierwszy zobaczyłem na trasie kenijczyków. Trasa tego biegu była z nawrotką, wiec będąc na 4 km widziałem ich na 7. Do dzisiaj zapamiętałem te chyba chudsze odemnie postacie i ich białe zęby, które na zmęczeniu wydawały sie jakby za chwilę miały im powypadać. To był rok 2012 a ja z czasem 48 minut byłem dokładnie setny na mecie wśród 400 uczestników I pamietam ze bardzo byłem z tego dumny.
W 2013 roku wspomniany Irek (spakował mnie do worka, zawiózł do Warszawy,  wypuścił i kazał biegać półmaraton 😆) . - tak to wspominamy po latach. Tak naprawdę pojechaliśmy pociągiem. Pamietam tą olbrzymią liczbę biegaczy przebierających sie na stacji  Warszwa Stadion. Pamietam też olbrzymi mróz w trakcie biegu. Ponoć było - 13. Z tego biegu zapamiętałem żółtą koszulkę adidasa, która przez jakiś czas była moją ulubioną do biegania, oraz  zamarźnięty makaron, w pojemniczkach styropianowych,  który chcąc zjeść, trzeba było popić gorącą herbatą.  Po 1.52 h biegu, byłem tak głodny, że było mi wszystko jedno.

 Złapałem biegowego bakcyla i pomyślałem, skoro tak fajnie było na półmaratonie, to może pobiegnę i maraton warszawski we wrześniu?
No ale trzeba było spróbować, jak to jest 😉
Pewnej sierpniowej soboty, wzięłem syna Rafała i chrześniaka Julka na rowery, no i ruszyliśmy na wycieczkę, oni rowerami, ja na piechotę. Nie pamietam czy trasę mierzyłem już przy użyciu aplikacji endomondo, czy w inny sposób, ale pamietam że wyszło 32 km. I to nic że znowu był problem z chodzeniem na drugi dzień. Najważniejsza była euforia i chęć przebiegniecia maratonu.
29 września 2013 roku to data największej mojej klęski biegowej. To dzień w którym powiedziałem -  ,, Nigdy Więcej''
Mój plan minimum  na ten bieg to było 4 godziny. Policzyłem sobie na chłopski rozum, że jak pierwszą połówkę pobiegnę w dwie godziny to i drugą tak się uda. Jednak nie wiedziałem wtedy tego, że maraton to zupełnie inne bieganie i do biegania takich dystansów trzeba mieć przede wszystkim pokorę.  Pierwsza połówka poszła w 1.48 i wszystko szło pięknie aż do 25 km. To właśnie na nim zakończyłem bieg. Nie , nie zeszłem z trasy. Po pierwsze dlatego, że nie wiedział bym jak wrócić na metę a po drugie wiedziałem, że mam 6 godzin limitu i nawet idąc sie wyrobię. I tak było. Lazłem sobie po Warszawie mijany przez kolejnych zawodników, zastanawiałem się czy moze jednak nie wsiąść w tramwaj i nie podjechać kawałek.  Wszelkie próby biegnięcia kończyły się po 200 -300 metrach. Na mecie zameldowałem się z czasem 4.18. Nogi miałem tak zmasakrowane, że schody na stację stadion brałem z 3 odpoczynkami. Kiedy Aldonka odbierała mnie autem ze stacji, nogi musiałem sobie włożyć rękami, siedząc na fotelu. Wtedy to rzekłem - nigdy wiecej maratonów.

Międzyczasy przypomniały jak to bardzo bolało 😆


No ale minął jakiś czas a że głowa nie pozwalała mi tego tak zostawić, postanowiłem jeszcze raz spróbować maratonu.  Padło na maraton lubelski 2 maja 2014 roku. Jeszcze na koniec grudnia 2013 wynalazłem sobie na stronie Ruuners Woman plan treningowy na złamanie 4 godzin. Poczytałem co i jak i od stycznia ruszyłem w cykl 16 tygodni żmudnego treningu. Nie wiedziałem jak to bedzie, bo była to dla mnie nowość. Rozbiegania,  podbiegi, tempa, zaczęłem spokojnie tego wszystkiego sie uczyć, po czym w połowie przygotowań dowiedziałem się że trasa maratonu lubelskiego jest jedną z najtrudniejszych w Polsce. 😵🤣
Nie zwątpiłem. Po 16 tygodniach pracy stanąłem na starcie maratonu lubelskiego.  Postanowiłem wtedy po raz pierwszy spróbować biegania z pacemakerem. Obstawiłem czas 3.45. Właśnie wtedy poznałem najlepszego pacemakera na świecie Bogdana , na którym caly czas się wzoruję bedąc pacemakerem na biegach. 
Całą trasę biegłem, tak jak bym był do niego przywiązany, a kiedy na 37 km po morderczym dwu kilometrowym podbiegu,  Bodzio zaproponował, że jak ktoś ma siły to moze ruszyć szybciej - ruszyłem .

Czas na mecie to 3.42.30 i to właśnie w tej chwili zrozumiałem, że bez odpowiedniego treningu, nie bedzie dobrego biegania.
Miesiąc po tym maratonie wykorzystując to, że miałem mnóstwo zapasu w nogach, po raz pierwszy pobiegłem dychę poniżej 40 minut. I wtedy zaczęło się szybsze bieganie 😆

Jak to z tym bieganiem było.

 JAK TO Z TYM BIEGANIEM BYŁO.

Jednym z pierwszych moich akcentów biegowych jakie pamietam w swoim życiu, była ucieczka przed ojcem, który ganiał mnie z witką wokół letniaka.  Nie pamietam co przeskrobałem. Miałem 10 a moze 12 lat. Biegaliśmy tak w kółko i w końcu tatko sie zmęczył. Usiadł na schodach i powiedział - Nie będę cię ganiał dalej,  sam przyjdziesz. Przyszedłem, ale jemu juz złość na mnie minęła i skończyło sie na srogim opierniczu 😉
W podstawówce nie biegałem. Byłem mały i chudy. Na zawody jeździli silniejsi i bardziej wysportowani. Za największy sukces sportowy w szkole podstawowej uważam obronienie karnego, którego strzelał gość, który nigdy nie pudłował i zaliczenie skoków przez skrzynie i kozła na czwórkę 😉

Kolejne bieganie było w wojsku na szkółce w Grudziądzu. Kiedy to po niewykonaniu strzelania kręciłem orbitki,  biegając wokół idacego plutonu w masce przeciwgazowej. 😆😆😆

Będąc kucharzem na wojskowej stołówce również biegałem, najczęściej z wielką chochlą od nalewania zupy. Oczywiście za karę. 5 lub 3 razy wokół budynku stołówki. Wszystko zależało od  humory chorążego - kierownika stołówki. Była to tradycyjna kara za nie umycie po swojej służbie gara po ziemniakach lub po zupie. Zdarzały się też biegi za nie umycie maszynki do mielenia mięsa. Najgorzej było jak postała ze dwa dni i trzeba było z nią biegać przy zapachu śmierdzącego mięsa 😆 No ale to juz było w moim przypadku chyba tylko raz.

W 2002 roku rozpoczęliśmy z Aldonką budowę domu. Stojąc na stropie czy też przy podawaniu zaprawy murarzowi, często widziałem biegającego,  znajomego sąsiada,  który był policjantem.  Juz wtedy często go pytałem ile przebiegł i w jakim czasie.
W 2006 roku, po prawie 10 latach mieszkania w Ujrzanowie,  sprowadzilismy się z rodziną a ja wróciłem -  do Skórca.  Dzieci zaczęły chodzić do tutejszej szkoły. Okazało sie, że uczył ich ten sam nauczyciel, który uczył i mnie. I tak za namową dzieci w 2009 roku po raz pierwszy wystartowałem w Biegu organizowanym przez Andrzeja w ramach akcji ,,Cała Polska Biega ''.
A co ? Ja nie dam rady przebiec 3 km ? - pomyślałem ..... no I nie dałem. Pamietam jak po przebiegnieciu 1.5 km ścięło mnie na tyle,
że dalszą część trasy pokonałem idąc.

W 2010 roku, wystarczająco wcześniej dowiedziałem sie od dzieci, że bieg odbędzie sie znowu. Kilka marszobiegów w kwietniu pozwoliło, wygrać niezbyt obleganą frekwencyjnie kategorie open 😉 I to juz był czas kiedy dowiedziałem sie o Biegu Siedleckiego Jacka.  I pomyślałem, że skoro juz troszkę biegam a bieg jest w ramach upamietnienia wizyty Jana Pawła II w Siedlcach, to ja sobie tam pobiegnę.

No oczywiście trzeba było jeszcze sprawdzić, czy dam radę przebiec te 10 km. Dystans wymierzyłem sobie maluchem. I to nic, że na drugi dzień nie dałem rady chodzić. Byłem gotów, aby przebiec I Bieg Jacka. Odbierając pakiet na bieg poznałem Irka Szachnowskiego, który jest moim wielkim przyjacielem po dziś dzień. To właśnie Irek namówił mnie na pierwsze starty. W Adamowie no i ten o którym zawsze opowiadam - debiut na dystansie półmaratonu w Warszawie. Ale o tym opowiem wam w drugiej części. 😉

Lipiec 2026

 Dwa fajne starty udało sie zaliczyć w lipcu.

Pierwszy to XV i ponoć ostatnia odsłona Tatarskiej Piątki w Studziance. O biegu dowiedziałem sie dzień przed startem. Jako że troszkę go wyczekiwałem, postanowiłem że pojadę do Studzianki przypomnieć sobie atmosferę tych biegów. A że na wyjazd udało sie namówić parę osób z Grupy Biegaczy Skórzec BIEGA wyszedł nam fajny grupowy wyjazd.  

Ciesze sie że po raz drugi w historii tej imprezy mogłem stanąć na najwyższym stopniu podium.

Drugi to prawie duathlon. Dlaczego prawie.? Bo mimo wszystko przed startem biegania po rowerze, było 15 minut przerwy. No ale do sedna.

Imprezę wiejskie Wyzwanie Joanna z Ale Czas zorganizowała po raz drugi. W tamtym roku nie udało sie tam być. W tym zapisałem sie odpowiednio wcześnie a dzień przed startem udało sie namówić na wspólny wyjazd, mojego serdecznego przyjaciela Pawełka.  Wiedziałem, ze bieganie po rowerze bedzie ciężkie, jednak nie spodziewałem sie że aż tak.  Rower tradycyjnie zachowawczo, chociaż były odcinki gdzie przycisnełem ponad 30 km/ h . Dalekie miejsce niw wróżyło sukcesów, jednak info że jest nas 4 w kategorii duathlonu,  dawało jakieś nadzieję na podium tego dnia.  Początek biegu mega ciężki.  Jednak po 3 km troszkę ruszyło i całość sześcio kilometrowej trasy udało sie pokonać ze średnią 3.55 a przy okazji wywalczyć 3 miejsce open w Biegu a w kategorii duthlonu 2 miejsce open. 

Pobyt z Hospicjum w Jantarze sprawił, że po 2 tygodniach przerwy rozpoczęłem treningi. Póki co raczej nie zrobię formy na 14 sierpnia, na swój urodzinowy półmaraton. Na Biegu Jacka tym razem po raz kolejny będę pacemakerem, i będę miał przyjemność poprowadzić zawodników na czas 1.30. Dopiero może na półmaratonie w Platerowie uda sie cos fajnego pobiec. Także trenujemy 😘

Czerwiec 2026

 Czerwiec minął mi pod znakiem extremalnych wyzwań. 

2 czerwca na zaproszenie ekipy Stopka Pilawa wyruszyłem na trasę jednego z ciekawszych wyzwań biegowych w moim życiu.  Sztafeta 4 Stolic to charytatywny bieg z Pilawy do Talina w której pobiegło 18 uczestników wspierany przez 4 osobową ekipę wsparcia. Przedsięwzicie miało na celu zbiórkę funduszy na lek dla Wiktora. Podczas niespełna 5 dni nieprzerwanego biegu, przebiegliśmy 1150 km. (Ja osobiście- 148) . 

Po powrocie czekały na mnie kolejne przedsięwzięcia.

14 czerwca wystartowałem w Dębskiej Siódemce, gdzie niespodziewanie zajęłem 3 miejsce open a drużyna Skórzec Biega, również zawitała na 3 stopniu podium. 

Kolejny - 3 weekend czerwca przeznaczyłem na zdobycie Rysów - jako 21 szczytu do Korony Gór Polski. Opis wejścia znajdziecie na fb - Nowe Bzdury Tomka Skóry. 

Ostatni weekend czerwca poświęciłem na podkręcenie kilku kilometrów na rowerze, aby wesprzeć Siedlce w rywalizacji Rowerowa Stolica Polski,  oraz poprowadzenie pikniku charytatywnego przy szkole w Grali Dąbrowiźnie, podczas którego zbierane były fundusze na wsparcie Lenki.

Nie zabrakło wydarzeń dla dzieci, bo właśnie 1 czerwca, czyli w dzień dziecka zorganizowaliśmy w Przedszkolu Słoneczko - X Bieg Ze Słoneczkiem.  

W zbiórkach czerwiec przeniósł kolejne 2.5 tony nakrętek i 7 ton makulatury. 

Bieganie zakończyłem na 210 kilometrach a na rowerze przejechałem równo 500 kilometrów.